فضاهاي شهري از مهمترين و فعالترين مكانهاي شهري در دورانهاي گذشته به حساب مي آمده اند . فضاهايي خارج از عرصه هاي خصوصي زندگي شهروندان كه قابليت ظهور تعاملات اجتماعي در آنها بسيار بالا بوده است.

توجه به عناصر و كيفيتهاي موجود در اينگونه فضاها در دورانهاي تاريخي مختلف بر اساس اهداف و خواسته هاي ساكنين شهرها متفاوت بوده است . اما آنچه كه در تمامي دورانها مشترك مي نمايد ، حضور مردم و وجود روابط اجتماعي حاكم بر آنها مي باشد كه مهمترين اصل در پويايي فضاهاي شهري به حساب مي آيد.

پس از انقلاب صنعتي و تغيير شيوه هاي توليد و به دنبال آن تغييراتي كه در ساختار كالبدي شهرها روي مي دهد ، نوع ديدگاه به فضاهاي شهري را تاحدودي دستخوش تغييراتي مي كند .

شدت تحولات نگرش به عملكرد فضاهاي باز شهري زماني بيشتر نمود مي يابد كه شهرها با مسئله ورود اتومبيل به عرصه خود مواجه مي شوند كه در پي اين تحولات ، نوع استفاده غالب از ميدانها ، خيابانها و عرصه هاي عمومي شهري دچار تغييرات قابل توجهي مي گردد و به عبارتي شاهد كم رنگ شدن عملكرد فضاهاي شهري جهت بروز تعاملات اجتماعي و حضور شهروندان پياده ، مي شود.

بررسي تفكرات مطرح شده در خصوص تغييرات اعمال شده بر روي فضاهاي شهري مي تواند كمك شاياني به كشف عناصر و فعاليتهاي حذف شده و يا اضافه شده به فضاهاي شهري گشته  و از طرفي با بررسي راهكارهاي پيشنهادي از سوي اين انديشمندان مي توان به ديدگاهي مشخص و كارا در خصوص نحوه برخورد با فضاهاي شهري نوين و بازگشت به مفاهيم از دست رفته فضاهاي شهري گذشته و اعتلا ي روابط اجتماعي درون اين فضاها و بازگشت پويايي و حضور انسانها در آن دست يافت.